Bliżsi i dalsi krewni pszczoły miodnej

tekst: Marek Pogorzelec

Pszczelarstwo, Rok LXX, nr 1, styczeń 2019

Według badań przeprowadzonych w okolicach Krakowa stwierdzono, że na wilgotnych łąkach, na których nastąpiła inwazja północnoamerykańskich nawłoci, jest siedmiokrotnie mniej gatunków rodzimych zapylaczy niż na łąkach bez nawłoci. Na polach pozbawionych miedz owadom też nie jest lekko. Szansą są naturalne zbiorowiska pełne bioróżnorodności – murawy kserotermiczne, koszone łąki, rowy przydrożne i grądy – wielogatunkowe lasy liściaste. W różnorodnej szacie roślinnej wyspecjalizowane owady zapylające znajdują swoje nisze. Losy roślin i owadów są ze sobą splecione. Jeśli zabraknie owadów mogących zapylać, zginą i rośliny.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy