Azjatycki szerszeń atakuje pszczoły we Francji
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok LXIII, nr 4, kwiecień 2012
strona 22
W 2004 roku azjatycki szerszeń Vespa velutina var nigrithorax przypłynął do Bordeaux we Francji w kontenerze okrętowym z chińskimi bonsai. Szerszeń ten ma ciało o ciemnym ubarwieniu. Jego głowę, tułów i odwłok pokrywa delikatny, złocisty puch, stąd nazwa gatunku velutina – aksamitny. Głowa jest w górnej części ciemnobrązowa, a z przodu żółta, prawie pomarańczowa. Pierwszy segment odwłoka ma na połączeniu z drugim segmentem żółty prążek, wokół trzeciego segmentu – jest węższy, a wokół czwartego – szeroki żółtopomarańczowy pasek. Segmenty piąty i szósty są jednolicie brunatne, pozbawione prążków. Szerszeń ma wyraźnie żółte golenie, co spowodowało powstanie obiegowej nazwy tego owada we Francji – „żółte nogi”. Szerszenie azjatyckie są mniejsze (długość ciała matki – około 30 mm, samców – od 18 do 23 mm, robotnic – do 20 mm) od szerszeni najbardziej rozpowszechnionego gatunku europejskiego Vespa crabro.

Szerszeń Vespa velutina może stać się w Europie jednym z najskuteczniejszych drapieżników z rodziny błonkówek. Charakteryzuje się większą różnorodnością form atakowania swoich ofiar, a obszar jego występowania w nowym środowisku szybko przybrał nieprawdopodobne rozmiary. Jego siedliskami są lasy, parki w miastach, zarośla krzewów w pobliżu pól, ogrody i sady, wygryzane jamy w ziemi, z których wypędza pszczoły dziko żyjące, osy i trzmiele. Spotyka się go również w podmiejskich osiedlach. W przeciwieństwie do szerszeni Vespa crabro (szerszeń europejski) budujących gniazda, w których mieści się kilkaset osobników, szerszenie azjatyckie tworzą rodziny liczące po tysiąc osobników. W swojej ojczyźnie, na Tajwanie czy w Hongkongu, potrafią budować gniazda, w których bytuje nawet 20 tys. osobników. Do tego jeszcze Vespa velutina ma niezwykle długi okres aktywności, który ciągnie się od marca do stycznia, podczas gdy szerszenie Vespa crabro pojawiają się dopiero w kwietniu lub maju, a ich rodziny zaczynają wymierać w październiku lub listopadzie.

Przybysz z Azji zdołał szybko zadomowić się w nowym dla siebie regionie. Służy mu ciepły klimat na południu Francji. W takim klimacie pomyślnie zimują młode, unasienione matki. Nie wiadomo jednak, ile ich się wygryza, ile zostaje unasienionych i jaki ich procent przeżywa zimę. U pokrewnego gatunku Vespa affinis stwierdzono „wielożeństwo” – w gniazdach szerszeni tego gatunku znajdowano rzekomo nawet aż 14 unasienionych matek. Podobnego odkrycia można się spodziewać także u szerszeni Vespa velutina.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
