Akacja — doskonałe drzewo nektarodajne

tekst: Edward Cybulski

Pszczelarstwo, Rok XI, nr 3, marzec 1960 — Edward Cybulski

Edward Cybulski

strona 78

Akacja (Robinia pseudoacacia L) należy do motylkowych. Pochodzi z Ameryki Północnej. Do Europy została sprowadzona przez Jana Robina w roku 1615. Od tej pory zyskuje sobie uznanie najpierw we Francji, sadzona po parkach, potem w innych krajach europejskich. Z czasem staje się popularnym drzewem w całej Europie. Doskonale się tutaj zaaklimatyzowała.

Akacja rośnie na każdym prawie gruncie, choć najlepiej nadaje się do obsadzania terenów piaszczystych, nawet zupełnie zdawałoby się jałowych. Nie znosi gruntu wilgotnego, zimnego, bagnistego. Na wilgotnych glinach łatwo przemarza, a to z powodu dawania zbyt bujnych przyrostów w drugiej połowie lata, które nie zdążą dostatecznie zdrewnieć przed zimą. W tym wypadku nie ginie zupełnie, lecz wypuszcza na wiosnę pędy z korzeni. Rozmnaża się dość łatwo z nasion i odrostów korzeniowych, które rosną szybciej niż egzemplarze otrzymane z nasion, lecz również mają tendencję do wydawania odrośli korzeniowych, co drzewko osłabia, a grunt sąsiedni zachwaszcza, stwarzając niesforne zarośla. Jeżeli chodzi o sadzenie drzew akacjowych, tam gdzie przeznaczamy dla nich ściśle ograniczone miejsce, nie należy brać odrośli, ale drzewka otrzymane wyłącznie z nasion.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy