60-lecie pracy Teodora Rembalskiego

tekst: Franciszek Osiak

Pszczelarstwo, Rok XVI, nr 10, październik 1965 — Franciszek Osiak

Franciszek Osiak

strona 18

Na ulicach Lublina spotkać można często starszego pana o charakterystycznej, budzącej szacunek sylwetce. Skromnie, ale zawsze starannie ubrany, przechadza się wolno, bynajmniej jednak nie starczym krokiem, choć liczy już sobie 80 lat z dodatkiem. Zarówno wyraz oczu życzliwie obserwujących ludzi, jak i miłe rysy twarzy świadczą, że jest to człowiek mądry i dobry. Nazwisko jego nie jest obce pszczelarzom lubelskim, a także wielu innym, zwłaszcza starszego pokolenia.

Teodor Rembalski, bo jego to życiu i działalności poświęcam niniejszy artykuł, dobrze zasłużył się pszczelarstwu w Polsce. Należy on do nielicznego grona jednostek, którzy służyli mu całe życie i to z jak najlepszymi rezultatami.

Rok bieżący jest rokiem podwójnego jego jubileuszu. Mija bowiem 60 lat od chwili założenia własnej jego pasieki i 50 od rozpoczęcia działalności społecznej w dziedzinie tak mu bliskiej.

Właściwie smak pszczelarzenia poznał on daleko wcześniej, gdyż wywodzi się z rodu, w którym chów pszczół należał do tradycji. Z humorem np. wspomina ten dzień, gdy w r. 1884, a więc gdy był dopiero trzyletnim dzieckiem, pierwszy raz odwiedził pasiekę swej babki, zawołanej pszczelarki, właścicielki ponad 100 uli, systemu Ramoszyńskiego. Wprawdzie ówczesna wizyta dla wnuczka skończyła się niefortunnie, niemniej jednak kontakt z pszczołami został nawiązany. Podtrzymywał go zresztą w latach młodzieńczych, pracując w chwilach wolnych od nauki w pasiece swego ojca, gospodarzącego w miejscowości Mokre w powiecie częstochowskim.

Otrzymanie dyplomu ukończenia Krakowskiej Wyższej Szkoły Przemysłowej w r. 1905 zbiegło się z wybuchem strajku szkolnego. W Częstochowie — prawie rodzinnym mieście naszego jubilata, podobnie jak i w wielu innych ośrodkach b. Królestwa Polskiego, zaczęto organizować tajne nauczanie młodzieży w duchu patriotycznym. Przyszły działacz pszczelarski bierze w tej akcji czynny udział jako nauczyciel matematyki. Po likwidacji kursów przez władze carskie p. Rembalski szczęśliwie zdołał uchronić się przed grożącymi mu represjami. Dzięki pomocy przyjaciół zdołał znaleźć posadę w kolejnictwie. Pracuje jakiś czas w Częstochowie, później w Strzemieszycach, Sosnowcu i wreszcie po kilkakrotnym awansowaniu — w Warszawie, gdzie najpierw jest urzędnikiem Dyrekcji Okręgowej Kolei Żelaznych, a później Ministerstwa.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy