Zakład Chorób Owadów Użytkowych IW w Swarzędzu
tekst: Ryszard Kostecki
Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 5, maj 1966 — Dr Ryszard Kostecki
Dr Ryszard Kostecki
strona 4
Ostatnia wojna pociągnęła za sobą olbrzymie, niewymierzalne straty we wszystkich dziedzinach naszej gospodarki narodowej. Nie ominęły one i polskiego pszczelarstwa. Szkody wyrządzone przez wojnę w pszczelarstwie można oszacować ilościowo, ale będzie to obraz bardzo niepełny. Należy bowiem wziąć także pod uwagę i straty jakościowe, które z reguły bardzo trudno, albo w ogóle nie sposób określić.
Jedną z nich będzie niewątpliwie fakt, iż wojna pociągając za sobą ogromne przegrupowania, wędrówki ludzi i inwentarza, powoduje nagromadzenie na niewielkich terenach dużej ich liczby. A to w następstwie zawsze stwarza sprzyjające warunki dla różnego rodzaju epidemii, czy też zawleczenia chorób do rejonów, w których nigdy lub rzadko występowały.
Jak wynika z powyższego — sytuacja w stanie zdrowotnym pasiek polskich, pomijając ogromne straty ilościowe, była bardzo poważna, przy czym pogarszał ją jeszcze fakt kompletnego braku rozeznania w sytuacji epizootiologicznej kraju. Państwo ludowe, mimo olbrzymich — przewyższających możliwości niewielkiego przecież stosunkowo kraju — zadań w innych dziedzinach, już w pierwszych powojennych miesiącach doceniło wagę i znaczenie problemu ch[?] pszczół. Dlatego też możliwe stało się utworzenie przy Państwowym Instytucie Weterynaryjnym, jako jednego z jego działów — Zakładu Chorób Owadów Użytkowych z siedzibą podówczas w Gorzowie Wlkp.
Podstawą, na której Zakład mógł oprzeć całą swą działalność, stało się włączenie trzech najgroźniejszych jednostek chorobowych pszczół do liczby chorób zwalczanych z urzędu (26.IX.1946 r.).
Po przezwyciężeniu wstępnych trudności i przeszkód przy organizacji Zakładu rozwinął on szeroką działalność we wszystkich dostępnych i możliwych formach i metodach. Nie ma potrzeby opisywać, jak dużo trzeba było wysiłków, aby Zakład mógł rozpocząć swą normalną pracę. Wystarczy odwołać się do wspomnień z pierwszego okresu po okupacji, kiedy to zdobycie nawet najprostszych artykułów stawało się nielada problemem. Były to jednak sprawy nieporównanie błahsze od zadań, przed jakimi stawał Zakład.
Włączenie chorób pszczół do liczby zwalczanych z urzędu stworzyło warunki do powiązania, i to bardzo ścisłego, służby weterynaryjnej z pszczelarstwem. Pociągnęło to za sobą szereg obowiązków zarówno dla jednej, jak i dla drugiej strony, ale równocześnie gwarantowało dobre wykonanie wspólnego zadania, jakim stawała się odtąd likwidacja chorób pszczelich.
Wydaje nam się słuszne, iż choroby pszczele są zwalczane na nieco innej zasadzie niż pozostałe: pszczelarz sam przeprowadza leczenie swych pni, a lekarz weterynarii wybie[?] tylko najodpowiedniejszą metodę. Z jednej strony daje to właścicielowi pasieki poczucie, że — mówiąc żartobliwie — „pszczelarz na zagrodzie (czytaj: pasiece) równy wojewodzie”, z drugiej jest to wyraz zaufania, jakim darzy się hodowców pszczół.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
