Zagadnienie pracochłonności w pasiece 1)

tekst: Roman Jarra

Pszczelarstwo, Rok VII, nr 8, sierpień 1956 — ROMAN JARRA

okładka: winieta „PSZCZELARSTWO” na tle plastra, pod nią numer „8” i rok „1956”; zdjęcie pszczoły na kwiatostanie koniczyny, obok drugi kwiatostan
Okładka numeru 8/1956. Pszczoła wybierająca nektar z rurek kwiatowych koniczyny.

ROMAN JARRA

strona 1

Dość często spotykam się z pytaniem: „Ile też uli może obsłużyć jeden człowiek?“.

Niedawno otrzymałem list od kolegi pszczelarza z zapytaniem, jak pracować w pasiece ulokowanej o kilkanaście kilometrów od miejsca stałego zamieszkania. Kolega ów zamierza wywieźć swoją pasiekę na stałe, do oddalonej miejscowości, na lepsze pożytki. I mając na uwadze dotychczasową, przydomową praktykę, nie wie, jak sobie poradzi.

Wbrew pozorom chodzi tu o tę samą sprawę: o należytą obsługę, określonej wielkości pasieki, w określonym czasie.

Jeszcze w 1951 r. było w Polsce tylko 0,85% pasiek, liczących ponad 40 pni („Pszczelarstwo“ 5/52 Dr Leon Bornus: „Ilość pni i pasiek w Polsce“). Szczegółowe dane dotyczące roku 1955 (koniec 6-latki) nie były dotąd w „Pszczelarstwie“ publikowane. Ale z artykułu Tadeusza Wawryna w numerze styczniowym, możemy wywnioskować, że od 1951 r. sytuacja uległa dużej zmianie. Sama gospodarka socjalistyczna („Las“, PGR i spółdzielnie produkcyjne) posiada około 60 tysięcy pni, to jest prawie 6% pszczół w Polsce. Ilość ta według danych z tegoż artykułu, ma wzrosnąć do końca 1960 r. o pełne 150%. Jest zupełnie zrozumiałe, że pnie te zostaną zgromadzone w pasiekach większych, tzw. „towarowych“. A więc za 5 lat w większych pasiekach znajdzie się około 15 proc. wszystkich naszych pni pszczelich. Zmieni to w znacznej mierze charakter naszej gospodarki pasiecznej. A nawet sposób patrzenia na pszczelarstwo.

Pasieka amatorska nie stanowi źródła utrzymania obsługującego ją pszczelarza. Zajęcia w niej są dodatkiem do właściwej pracy zawodowej. Z zasady obsługuje ją jej właściciel w wolne popołudnia, w niedziele i święta. Wykonywane czynności przeważnie uważa za przyjemność i odpoczynek po zajęciach zawodowych. Oczywiście ta przyjemność łączy się z pożytecznym. Dochód w postaci miodu i wosku nie przestał przecież nigdy być celem zajęć w pasiece. Ale jego wysokości pszczelarz amator nie zestawia z ilością godzin pracy poświęconych pasiece.

Ten sposób podchodzenia do spraw pasiecznych jest w pasiece towarowej niemożliwy. Jeżeli będzie to pasieka prywatna, to przecież musi ona pokryć dochodami koszty utrzymania właściciela, który jęj cały swój czas poświęca. Musi także pokryć inne koszty, jak transport, konserwację i amortyzację uli sprzętu pomocniczego itp. Jeżeli będzie to pasieka „uspołeczniona“, musi swoimi przychodami opłacić pracę wysokokwalifikowanego pasiecznika i pokryć te same dodatkowe koszty, co pasieka prywatna. No a dochód? Pszczelarstwo jest takim samym działem rolnictwa, jak każdy inny. Pasieka powinna więc dawać dochód jednostce gospodarczej, która ją utrzymuje.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy