Z pasieki stacjonarnej
tekst: Andrzej Gralik
Pszczelarstwo, Rok XX, nr 10, październik 1969 — Andrzej Gralik
strona 8
Chciałbym podzielić się moimi wynikami gospodarki pasiecznej w ostatnich 20 latach, tj. w okresie od 1949 do 1968 roku.
Mam niewielką pasiekę, składającą się zaledwie z 12 pni. Pszczelarstwem zajmuję się od 1947 r. czyli ponad 20 lat, a pierwszy ul nabyłem mając niespełna 15 lat. Pasieka moja znajduje się na przedmieściu Inowrocławia. Pierwsze lata pracy przy pszczołach to oczywiście nauka, pierwsze próby i niepowodzenia, tak że pierwszy miód towarowy otrzymałem dopiero w 1949 r. Okolica charakteryzuje się dość wczesnym pożytkiem z drzew owocowych, mniszka i rzepaku, w parkach i przy drogach jest sporo klonów, akacji i lip. Z przekwitnięciem lip około 10—15 lipca pożytek nagle się urywa. Upraw polowych wybitnie miododajnych nie ma, chwasty zaś wśród zbóż i innych upraw są niszczone środkami chemicznymi.
Moja gospodarka pasieczna jest nastawiona na korzystanie z najwcześniejszych pożytków wiosennych i letnich oraz na doprowadzenie pni do należytej siły już jesienią roku poprzedniego. W tym celu zaraz po miodobraniu, po przekwitnięciu lipy stosuję podkarmianie syropem cukrowym z drożdżami co 2—3 dni przez okres około 6 tygodni. Gospodaruję w ulach wielkopolskich z nadstawką i półnadstawką (ramka 26 x 36 cm). Wyniki są nienajlepsze i trudne do osiągnięcia; prowadzę gospodarkę stacjonarną, bez wędrówek.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
