Wyka ozima zamiast chwastów nektarodajnych w żytach

tekst: Edward Cybulski

Pszczelarstwo, Rok XI, nr 5, maj 1960 — Edward Cybulski

Edward Cybulski

strona 138

Wśród pszczelarzy pokutuje często przeświadczenie, że wystarczy wsiać trochę nasion jakichś wybitnie nektarodajnych roślin przy ulach i już się zwiększyło pożytek, i już to wystarczy. Jakże często zapomina się o tym, że pszczoły muszą odwiedzić kilka milionów kwiatów, by zebrać jeden kilogram nektaru. Dopiero masa kwiecia z roślin występujących na wielohektarowych obszarach może nas upewnić, że zbieraczki będą miały skąd znosić nektar, by go przerobić na miód.

Pszczoły muszą mieć zapewnione przez nas źródła zasobów nektaru i pyłku. Kiedyś nie brakowało pożytków w lasach, na licznych nieużytkach i na polach. Na tych ostatnich wystepowały liczne chwasty, które niejednokrotnie bywały podstawą zbiorów miodu. W miarę kurczenia się tych naturalnych zasobów pożytków pszczelich należy koniecznie myśleć o zastąpieniu ich roślinnością, której istnienie nie stoi w sprzeczności z wciąż wzrastającą kulturą rolną.

Intensywna gospodarka rolna wypiera co prawda dziką roślinność, dostarczającą pszczołom pożytku, ale też i wprowadza do płodozmianu cały szereg roślin uprawnych, które dawniej nie były w nim uwzględniane lub były uwzględniane na bardzo małą skalę. Przypatrzmy się tym roślinom z punktu widzenia ich przydatności dla pszczelarstwa; gdy zasługują na uwagę, propagujmy je wśród naszych rolników, a jeżeli sami nimi jesteśmy, tym bardziej możemy wiele tu zdziałać, choćby dając dobry przykład innym.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy