Wskazania wagi ulowej a określanie zbiorów miodu
tekst: Stanisław Rychłowski
Pszczelarstwo, Rok X, nr 11, listopad 1959 — STANISŁAW RYCHŁOWSKI
STANISŁAW RYCHŁOWSKI
strona 310
Do napisania tego artykułu skłania mnie wypowiedź kol. Mazurka w „Pszczelarstwie” nr 1/59 pt. „Z ubiegłego sezonu pszczelarskiego” i liczne zapytania nawiązujące do tego artykułu, jak również wyjaśnienie autora, iż przy określaniu wysokości zbiorów brał pod uwagę wskazania wagi ulowej. Autor opierając się na wskazaniach wagi ulowej uznał rok 1958 za średni co do zbiorów miodu ,a nawet za dobry — przy uwzględnianiu zbiorów z wrzosu. Tymczasem puste konwie po pasiekach tego samego województwa, województw sąsiednich i dalszych wskazywały raczej na co innego. Pamiętamy dobrze, że w roku 1958 pszczółki bardzo słabo mogły się popisać z powodu szczególnie niesprzyjających warunków atmosferycznych, gdyż rok 1958 należy zanotować w pamięci jako wyjątkowo niepomyślny, nie zaś jako średni czy nawet dobry.
Chciałbym tu zwrócić uwagę na tytuł artykułu „Z ubiegłego sezonu...” Pisząc o zbiorach, które były i już nic nie wpłynie na ich powiększenie czy zmniejszenie, nic łatwiejszego, jak podać ściśle ilość kilogramów miodu odwirowanego, dodać ilość miodu pozostawioną pszczołom w gniazdach na zimę i wreszcie odliczyć zapas, jaki był w ulach przed mającym się rozpocząć pożytkiem, by uzyskać realną cyfrę, którą można byłoby nazwać miodową produkcją pnia. Nie należy przy tym zapominać o średniej dla danej pasieki, dzieląc ogólną ilość przez liczbę pni z jakich się ona składa.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
