Wrzosy — niewykorzystane źródło miodu
tekst: Ludwik Majeranowski
Pszczelarstwo, Rok III, nr 8, sierpień 1952 — Inż. LUDWIK MAJERANOWSKI
Inż. LUDWIK MAJERANOWSKI
strona 4
Na glebach piaszczystych, z rzadka porośniętych lasem sosnowym można spotkać wrzos zajmujący nieraz całe kilometry kwadratowe. Nieraz też wrzos występuje masowo na terenie spalonych lasów. Takie duże, zwarte zespoły wrzosu nazywamy wrzosowiskami. Pszczelarzy interesują one bardzo, tak jak każda roślina miododajna zajmująca wielkie powierzchnie.
Według przybliżonych obliczeń w Polsce wrzosowiska zajmują ponad 2 mln ha, co stanowi około 50% powierzchni lasów sosnowych (łącznie z powierzchnią nieleśną). Najwięcej wrzosowisk mamy na północy i w środkowej części kraju, aczkolwiek wszędzie, gdzie są bory suche, tam występuje i wrzos, tworząc z sosną zespół roślinny o nazwie łacińskiej Pineto-callunetum (od słów pinus — sosna, calluna — wrzos). Wrzos zadowala się najgorszą glebą, na której przeważnie nic innego rosnąć nie może, byleby to była gleba bezwapienna i dobrze naświetlona, gdyż należy on do roślin wybitnie światłolubnych i kwasolubnych.
Wpływ wrzosowisk na glebę ocenia się z jednej strony ujemnie ze względu na to, że wrzosy przyczyniają się do powstawania rudawca, który w większym nagromadzeniu stanowić może warstwę nieprzepuszczalną, z drugiej znów strony podkreśla się wpływ dodatni wrzosowisk na glebę z uwagi na współżycie (symbiozę) wrzosu z pewnym gatunkiem grzyba z rodzaju Phoma, który ma tę właściwość, że przyswaja azot z powietrza.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
