Węgrzy gospodarują w wielkich ulach

tekst: Kazimierz Powiłański

Pszczelarstwo, Rok XVIII, nr 6, czerwiec 1967 — opracował K. Powiłański

opracował K. Powiłański

strona 17

winieta działu „ZA GRANICĄ" — biały rysunek kuli ziemskiej na czarnym tle

Węgrzy nazywają swój kraj — mlekiem i miodem płynącym. W ostatnich jednak latach na skutek intensyfikacji rolnictwa zmniejszyły się pożytki i pogorszyły się warunki rozwoju pszczelarstwa węgierskiego.

Akacja stanowi na Węgrzech główny pożytek. Ażeby go lepiej wykorzystać, pszczelarze tamtejsi dążą do jak najwcześniejszego rozwoju rodzin pszczelich.

Od 1910 r. w dążeniu do podniesienia wydajności pasiek, zaczęto wprowadzać wielkie ule 30-ramkowe, o wymiarach ramek 50×32 cm lub 50×36 cm, 36×36 cm i innych. W ten sposób powstały pasieki z [?]ymi ulami o rozmaitych wymiarach ramek.

Od 1947 r. został oficjalnie przyjęty ul 24-ramkowy, o wymiarach ramki 42×36 cm, z ramkami magazynowymi o wymiarach 42×27 cm. Obecnie około 50% uli na terenie Węgier jest tego typu.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy