Wędrujemy z pszczołami na pożytek
tekst: Antoni Falkowski
Pszczelarstwo, Rok V, nr 8, sierpień 1954 — Antoni Falkowski
Antoni Falkowski
strona 27
Mamy w kraju pewną ilość okolic ubogich w pożytek pszczeli. Aby nie zaniechać hodowli pszczół w takich okolicach i aby pszczelnictwo uczynić opłacalnym, musimy koniecznie uciec się do wędrówki z pszczołami w okolice bardziej obfitujące w roślinność miododajną. Toteż doświadczony pszczelarz powinien poznać pod względem flory miododajnej nie tylko swój powiat, ale i sąsiednie.
Gospodarka wędrowna jest bardzo popularna na wschodzie i zachodzie Europy, natomiast u nas jest za mało jeszcze praktykowana.
Wędrując z pszczołami należy wybierać się przede wszystkim w takie okolice, które mają pożytek długotrwały, to jest tam, gdzie od wczesnej wiosny kwitną rzepaki, drzewa owocowe, kasztany, akacje, większe obszary koniczyny białej, szwedzkiej, gryki, lucerny, inkarnatki, wreszcie lipy, seradela w końcu wrzos. Wymieniłem tylko najgłówniejsze rośliny, bo poza tym pszczoły zbierają nektar z mnóstwa innych jeszcze kwiatów. Okolic z takim pożytkiem jest mało, a więc pszczelarz powinien wędrować z jednego wziątku na drugi.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
