Wędrówki z pszczołami
tekst: Leon Bornus
Pszczelarstwo, Rok IV, nr 5, maj 1953 — LEON BORNUS

LEON BORNUS
strona 2
Głównym bodźcem skłaniającym pszczelarzy do stosowania wędrówek na pożytki jest stały spadek wydajności miodowej i woskowej rodzin pszczelich. Na zmniejszanie się wyników miodobrania wpłynęło wiele przyczyn, lecz główną przyczyną jest niewątpliwie zmiana metod gospodarki w rolnictwie — współczesna agrotechnika wpłynęła rewolucyjnie na szatę roślinną terenu.
W czasach bartnictwa i bezpośrednio po nich pszczoły korzystały z pożytku trwającego kilka miesięcy, z niewielkimi jedynie zmianami w jego obfitości. Przeróżne gatunki dziko rosnących roślin miododajnych kwitły prawie bez przerw od pierwszych dni kwietnia do końca września dając w sumie pożytek bardzo długi i różnorodny o nasileniu maksymalnym w czerwcu, lipcu. Nasza kultura rolna znacznie skraca okres pożytkowy. Jedynie pasieki ustawione blisko lasu lub łąk mają zapewniony lepszy rozwój, gdyż tam pożytek trwa bezwarunkowo dłużej.
Należy też dodać, że napszczelenie terenu jest obecnie znacznie silniejsze niż nawet przed kilkudziesięciu laty, nie mówiąc już o czasach z przed kilkuset lat. Wiemy z historii, że nasze bartnictwo było niegdyś bogatę w roje i w miód. Nie mniej daleko mu było do naszych norm napszczelenia: 5 rojów na 1 km² (na koniec planu 6-letniego), albo 7 — 10 rojów na 1 km², jak spotykamy w niektórych okolicach. Każdy rój miał zatem do dyspozycji więcej roślin w swoim terenie.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
