W porę i w miarę (lipiec)
tekst: Antoni Demianowicz
Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 6, czerwiec 1962 — Prof. dr Antoni Demianowicz
(lipiec)
Prof. dr Antoni Demianowicz
strona 163

W czasie głównego pożytku (w Polsce w wielu okolicach zaczyna się on w drugiej połowie czerwca i trwa do żniw) lotne pszczoły, które pracują wtedy bardzo intensywnie, szybko zużywają się i giną po 11—15 dniach pracy w polu. Ogólna liczba pszczół w ulu zączyna więc maleć, obniża się też z różnych powodów czerwienie. Tym niemniej liczba lotnych pszczół na początku tego okresu raczej wzrasta. Dzieje się tak dlatego, że nielotne pszczoły po zakończeniu karmienia czerwiu szybciej przechodzą do pracy w polu; poza tym w ciągu kilku pierwszych dni stopniowo włączają się do pracy te pszczoły, które nic nie robiąc, oczekiwały na rójkę i opuszczenie macierzystego pnia. Dlatego pień pracuje najwydatniej w początku głównego pożytku.
Ci z pszczelarzy, którzy prowadzą kontrolne pnie na wadze i notują przebieg pogody, analizując swoje notatki przekonają się, że w czasie głównego pożytku po parodniowej przerwie w lotach przybytek dzienny najczęściej silnie wzrasta. Oczywiście zjawisko to, jak większość innych, ma nie jedną, lecz kilka przyczyn. Tak np. po deszczu
strona 164

wzrasta wilgotność gleby i wzmaga się ruch soków w roślinach nektarodajnych. W niektórych kwiatach nagromadza się nie odbierany przez owady nektar itd.
Najważniejszy jednak wpływ ma przerwa w działalności lotnych pszczół. W czasie takiej przerwy, spowodowanej np. przez deszcze, ustaje zużywanie się i wymieranie starych, lotnych pszczół, podczas gdy dojrzewanie młodych robotnic i przechodzenie ich do stadium zbieraczek trwa nadal.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
