W porę i w miarę (grudzień — styczeń)

tekst: Antoni Demianowicz

Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 11, listopad 1962 — Prof. dr A. Demianowicz

Prof. dr A. Demianowicz

strona 309

W pasiece, w której wszystkie pnie na jesieni dobrze zaopatrzono w pożywienie i we właśiwy sposób opakowano, w zimie prawie nie ma roboty. Wystarczy codziennie rzucić na nią okiem, aby stwierdzić, czy na toczku wszystko jest w porządku, a parę razy na miesiąc przejść przez pasiekę i przekonać się, czy po ew. rozmoknięciu gleby ule nie pochylają się, czy daszki są dobrze założone, wyloty uli nie są zatkane martwymi pszczołami lub lodem. W razie potrzeby niedokładności usunąć.

Przysypanie pni śniegiem, nawet bardzo grubo, nie jest dla pszczół niebezpieczne, przeciwnie — sprzyja to raczej dobremu zimowaniu.

W razie silnego spadku temperatury zwęża się wyloty, a po ustąpieniu fali zimna ponownie się je rozszerza. W czasie odwilży, gdy temperatura wzrośnie o parę stopni ponad 0, należy zwrócić uwagę, czy z niektórych pni nie wylatują energicznie i na dalszą odległość pojedyncze pszczoły. Jest to oznaką przegrzania się gniazda i związanego z tym niedoboru wody (pragnienia). W takim pniu trzeba rozszerzyć wylot, a jeżeli to nie pomoże, ostrożnie zdjąć daszek i zmniejszyć grubość górnego, opakowania lub odsunąć je od gniazda. Nieco więcej zachodu jest z pniami zestawionymi do stebnika. Obniżenie się w nim temperatury nawet poniżej 0° nie jest dla pszczół niebezpieczne, natomiast w okresach odwilży, kiedy ciepłota wewnątrz pomieszczenia wzrasta powyżej +6 lub 7°, a wilgotność spada, trzeba zaradzić temu w sposób podany w poprzedniej pogadance.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy