Ulepszone stołki ulowe
tekst: Mieczysław Janiszewski
Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 9, wrzesień 1957 — MIECZYSŁAW JANISZEWSKI
MIECZYSŁAW JANISZEWSKI
strona 241
W celu zabezpieczenia dennicy ula od ujemnego wpływu wilgoci gruntowej, ul ustawia się w pewnej odległości nad ziemią. W praktyce ule pozbawione nóg ustawia się często na czterech palikach wbitych w ziemię, na legarach lub nawet po prostu na czterech cegłach. Oczywiście takie sposoby ustawiania uli na toczku związane są z dużą niewygodą, zwłaszcza przy postępowych metodach gospodarki, gdy zachodzi nieraz konieczność przestawiania ula z miejsca na miejsce lub przewozu podczas wędrówek pasieki na pożytki. Jeden z uli najbardziej rozpowszechnionych u nas do niedawna — ul Lewickiego, nazwany po zmodyfikowaniu warszawskim, zaopatrzony był w nogi stałe. Było to dość wygodne w pasiekach o stałym miejscu ustawienia, zimujących przy tym pszczoły na toczku. Do gospodarki wędrownej ule takie były mało przydatne ze względu na ograniczone możliwości wykorzystania środków transportu. Przy tego rodzaju ulach również i stebnik nie mógł być wykorzystany ekonomicznie. Poza tym nogi stałe z reguły były narażone na szybsze gnicie niż właściwy korpus ula.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
