Ul wielkopolski leżak
tekst: Ignacy Zimny
Pszczelarstwo, Rok XII, nr 4, kwiecień 1961 — Ignacy Zimny
Ignacy Zimny
strona 122

Po wyzwoleniu Ziem Zachodnich, gdy rozpoczynałem pracę jako inspektor pszczelarstwa na terenie województwa gdańskiego, zastałem różnorodne typy uli. Celem wprowadzenia jednolitej gospodarki pasiecznej należało ustalić dla całego terenu ramkę standartową. Za najodpowiedniejszą uznałem ramkę Widery stosowaną w ulu wielkopolskim ,począłem więc ją szeroko propagować. Pierwsze lata gospodarzenia w typowym ulu wielkopolskim (stojaku) zmusiły mnie do zastanowienia się nad stosowaniem pełnych nadstawek, jak i przewieszaniem ramek z gniazda do nadstawek. Obserwując przez szereg lat klimat tej części kraju stwierdziłem poważne wahania temperatury dnia i nocy, jak i poszczególnych okresów wiosennych. Stosowanie pełnych nadstawek w ulu bardzo często powodowało zaziębienie czerwiu. Pszczoły wymagają w okresie całej wiosny bardzo troskliwej opieki. Gniazdo 10-ramkowe było za małe dla normalnego rozwoju roju. Współczesna gospodarka w rejonach wczesnych pożytków rzepakowych wymaga silnych rojów. Okazało się, że ze względu na warunki klimatyczne należało stosować wyłącznie półnadstawki. Stąd powstała potrzeba przeanalizowania typu ula, który odpowiadałby tym potrzebom oraz współczesnej gospodarce pasiecznej. Po wielu dyskusjach z zaawansowanymi pszczelarzami podjąłem się zaprojektowania ula o większej pojemności gniazda z utrzymaniem ramek Widery (wielkopolskich) o wymiarach 36 x 26 cm stanowiących jeden blok z półnadstawką.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
