„Ul Towarzystwa“ (Dokończenie)
tekst: Stanisław Witkoś
Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 7–8, lipiec–sierpień 1966 — Stanisław Witkoś
Stanisław Witkoś
strona 25
Przyjaciel serdeczny ks. Dzierżona — baron Berlepsch — zapożyczył sobie od niego ów system snozowej zabudowy uli, a następnie zaczął obudowywać całe plastry listewkami, podobnie jak to kiedyś czynił Huber.
Miód plastrowy o pełnym obramowaniu listewkami wykazywał również większe walory przy sprzedaży: lepiej się prezentował towarowo. Ten sam pomysł wykorzystywał jeszcze Prokopowicz, który w tym celu górne piętro swego ula zagospodarował pełnymi ramkami i takich ramek miodu plastrowego sprzedawał tysiące.
Całoramkowego obramowania listewkami ks. Dzierżon nie pochwalał i niemal do końca życia (1906 r.) pozostał raczej przy snozach (S. Mendrala „Ule Polskie“).
Ogromny wpływ Dzierżona obejmujący wówczas środkową Europę, wywołał wielką falę postępu w pasiecznitwie, pobudził współczesnych do zastosowania w praktyce jego wskazań czy też rozpowszechniania ich drukiem. Wśród tych należy wymienić u nas: Dolinowskiego, Leśniewskiego, Mieczyńskiego, Lubienieckiego, Komaszyńskiego, Ramoszyńskiego, Lewickiego, Krasickiego i innych.
W Nemczech np. pozostał do dziś w użyciu model ula Dzierżona-Berlepscha w formie uli szafkowych o 2—3-piętrowym gnieździe, mających zastosowanie w pawilonach starego typu.
Mistrz Dzierżon rozpoczynał operowanie snozami w ulach z góry dostępnych — lecz z uwagi na potrzebę obcinania plastrów z boku przy wyjmowaniu ich z ula — praktyczniejszym okazał się ul z boku otwierany i takimi też były jego ule, ule Berlepscha, czy u nas ule „dzierżony” propagowane przez Lubienieckiego.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
