Ul na wadze

tekst: Stefan Zajda

Pszczelarstwo, Rok X, nr 3, marzec 1959 — STEFAN ZAJDA

winieta działu „Gospodarka pasieczna” — rysunek kwiatu z liśćmi przy czarnym pasie z napisem

STEFAN ZAJDA

strona 66

Nowoczesna i postępowa gospodarka w pasiece musi się opierać na stałej obserwacji i notowaniu spostrzeżeń. Od roku 1950 kładzie się duży nacisk na opiekę nad poszczególnymi punktami kontroli pożytku, którymi pokryty jest nasz kraj. Punkty te mają za zadanie określać rodzaje pastwisk pszczelich oraz mają równocześnie oceniać zbiory miodu w poszczególnych rejonach Polski.

Dane tych punktów mają poza tym ustalić okręgi, w których pszczelarze muszą stosować jednolite sposoby gospodarki pasiecznej, ażeby otrzymać w danej okolicy możliwie największą ilość miodu, czy innych produktów pszczelich. Pasiecznik musi w ten sposób regulować rozwój rodzin pszczelich, by w czasie najobfitszego nektarowania roślin posiadać w ulu jak największą ilość zbieraczek, a stosunkowo mniej nielotnych pszczół i czerwiu. Właściwy pożytek w danej miejscowości nie zaczyna się stale w jednakowym terminie, ani też nie kończy się w jednakowym czasie — zależy to bowiem od różnych czynników, jakimi są miejscowe warunki zakwitania roślin, mikroklimat, zróżnicowanie gleby, nasłonecznienie itp. I właśnie dlatego pszczelarz musi obserwować te zjawiska i stosować odpowiednie do nich metody gospodarowania.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy