U leśnych ludzi w powiecie gołdapskim

tekst: Janina Strachalska

Pszczelarstwo, Rok XV, nr 4, kwiecień 1964 — Janina Strachalska

strona 22

zdjęcie leśnej pasieki — dwaj pszczelarze (jeden w białym fartuchu i czapce) przy otwartym ulu, w tle rzędy uli wśród drzew

Powiat gołdapski najbardziej w kraju (po suwalskim) wysunięty na północo — wschód, ma klimat chłodny i wilgotny, charakteryzujący się dużą ilością opadów w ciągu całego roku. Surowa i śnieżna zima trwa tu od listopada do kwietnia, przy czym przymrozki występują często późną wiosną i wczesną jesienią[?] W 1959 r. 17 kwietnia śnieg tak grubą warstwą pokrył ziemię, że samochód LPN „Las” rozwożący cukier do podkarmiania nie mógł przebrnąć do leśnych pasiek przez śnieg. Wiosny są zimne i późne, lata przekropne.

Sądząc z powyższego pszczelrze nie powinniby spodziewać się po tych terenach niczego nadzwyczajnego, a tymczasem jak mówią tutejsi: „nieraz miód tu wprost płynie z powietrza; jak przyjdzie dobry rok, to i na kamieniu jest pożytek”. Taka ziemia tu bogata we wszelakie zioła i drzewa miododajne. Duży procent stanowią łąki oraz lasy mieszane o bogatym podszyciu. Łąki podsiewane mieszankami pastewnych roślin motylkowych, rosnące w tutejszym klimacie niesłychanie bujnie, dają pszczołom bardzo obfity pożytek. W lasach zaś na przestrzeni wielu setek hektarów występują zwarte zarośla malin i wierzbówki.

W pierwszych latach po wojnie opisane pożytki były jeszcze bogatsze o tysiące hektarów leżących odłogiem pól pokrytych zwartym kożuchem mniszka i innych chwastów nektarodajnych. Wtedy zbiory niektórych pasiek wynosiły po 60 i więcej kilogramów miodu z pnia. Obecnie odłogi są zagospodarowane. Złote czasy należą już do przeszłości, tym bardziej, że perspektywy złotych gór znęciły w te strony wielu pszczelarzy i niestety niepszczelarzy, rozumiejących zawód w ten sposób, że zaczyna się on i kończy na wybieraniu z uli miodu. Strupieszałe resztki pasiek takich „fachowców” można jeszcze dziś oglądać jeżdżąc po terenie powiatu. Że też nie ma kary na takich, co nie tylko doprowadzają do zguby setki tysięcy pracowitych stworzeń, ale jeszcze marnują zasoby pożytkowe okolicy i rozprowadzają w terenie zarazy!

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy