Tajemnice długowieczności zimujących pszczół

tekst: Grzegorz Gładkowski

Pszczelarstwo, Rok LXIII, nr 1, styczeń 2012 — Grzegorz Gładkowski

Grzegorz Gładkowski

strona 21

Jestem świadomy tego, że mój artykuł o długowieczności zimujących pszczół znacznie odbiega od przyjętych poglądów. Ale, czyż nie na tym polega poszukiwanie prawdy? Mam nadzieję, że przyjmiecie Państwo ten artykuł ze zrozumieniem.

Zapewne większość Czytelników „Pszczelarstwa” już przy tytule stwierdzi, że jakie to są tajemnice. Rzeczywiście, podręczniki w miarę dokładnie podają przyczyny długowieczności pszczół, ale czy są one prawdziwe. W „Przewodniku do zajęć kursowych na tytuł Wykwalifikowany pszczelarz i Mistrz pszczelarz” autorstwa B. Chudej-Mickiewicz, T. Ostrowskiego i J. Prabuckiego w rozdziale 6.1.4 „Okres zmniejszania się siły i odnawiania składu rodziny” jest napisane: „Pszczoły te spożywają znaczne ilości pierzgi, jednak ich gruczoły gardzielowe ani woskowe nie podejmują funkcji wydzielniczych, niewykorzystane substancje odżywcze gromadzą w ciałach tłuszczowych. Małe zaangażowanie do prac w gnieździe jak i poza nim czyni je pokoleniem długowiecznym, żyjącym aż do wiosny przyszłego sezonu.” Można by powiedzieć: ot i cała tajemnica (!). Ja jednak mam pytanie: dlaczego tak jest?

Chyba wszyscy znamy nazwisko Alberta Einsteina, ale już mało kto wie, że ten odkrywca teoretyk karierę genialnego fizyka rozpoczął od rewizji podręczników, a że nie brakowało mu wyobraźni, został geniuszem.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy