Spójrzmy na powiat lęborski
tekst: Janina Strachalska
Pszczelarstwo, Rok XV, nr 10, październik 1964 — Janina Strachalska
Janina Strachalska
strona 20
Człowiek zorientowany w sprawach pszczelarskich województwa gdańskiego myśląc o tym powiecie widzi przede wszystkim trzech ludzi: Edwarda Połtyna, Józefa Willmę i Remigiusza Żórawickiego. Aby wytłumaczyć dlaczego tak jest, muszę zacząć od samego początku:
Powiat lęborski — zachodni sąsiad wejherowskiego, o wydłużonym z południa na północ kształcie ma „w swoim inwentarzu” dość długi odcinek wybrzeża (Łeba) oraz tereny położone o około 50 km od morza. Na podstawie wagowej kontroli pożytków zalicza się on do najlepszych w kraju. Korzystny dla pszczelarstwa jest tam m. in. rozkład pożytków w ciągu sezonu, są też dobrzy pasiecznicy, którzy umieją tę szansę wykorzystać. W takich warunkach wyniki nie dają na siebie długo czekać: 37,2 kg przybytków wagowych netto w roku ubiegłym (wg L. Bornusa i M. Gromisza, „Pszczelarstwo” nr 7—8/64 str. 12).
W dużych możliwościach tych terenów zorientował się już w 1945 r. pracownik ówczesnego Powiatowego Biura Rolnego w Lęborku, Edward Połtyn. Będąc społecznikiem z krwi i kości niezwłocznie zaczął gromadzić wokół siebie pszczelarzy, z którymi założył pierwszy na tych terenach po wojnie Związek Pszczelarski. Pierwszym zadaniem było zabezpieczenie resztek pogłowia pszczelego zdewastowanego wskutek działań wojennych.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
