Sierpień — wrzesień — pszczoły — pszczelarz

tekst: Józef Kubok

Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 7–8, lipiec–sierpień 1966 — Inż. Józef Kubok

Inż. Józef Kubok

strona 10

zdjęcie pasieki — rząd uli na tle drzew, przy ulach mężczyzna

Podobnie jak w numerze poprzednim, nasze obecne rozważania poświęcimy prawie w całości pracom mającym na celu przygotowanie pasieki do zazimowania, których staranne wykonanie zadecyduje o przezimowaniu pszczół i jakości pni na wiosnę. Nie jest też żadną tajemnicą, że te właśnie prace pasieczne u schyłku lata i początku jesieni są powszechnie przez pszczelarzy lekceważone. To jest to zło, które w decydującym stopniu rzutuje na stosunkowo niski stan gospodarki pasiecznej i niską przeciętną wydajność w naszym kraju.

Kto ciągle jeszcze nie chce dać temu wiary, niech będzie uprzejmy tytułem próby postarać się wszystkie prace opisane w przypomnieniach na lipiec i sierpień wykonać na połowie lub jednej trzeciej liczby posiadanych pni. Z resztą pni niech postępuje tak, jak to dotychczas robił, a na wiosnę niech porówna wyniki.

W tym miejscu zachęcam również zarządy Związków Pszczelarskich w terenie do postawienia tych zagadnień na porządku dziennym najbliższego zebrania. Chodzi tu o wielką szansę, do której urzeczywistnienia nie potrzeba przecież żadnych specjalnych nakładów finansowych, a tylko zrozumienia i dobrej woli pszczelarza.

W poprzednim miesiącu powiedzieliśmy sobie, że czas już aby we wszystkich pniach znalazły się dobre matki, w których pokładać będziemy naszą nadzieję na przyszłoroczny sezon, oraz że należy również wstępnie ułożyć gniazdo, usuwając wszystkie stare i nieodpowiednie plastry na skraj gniazda, aby ich matka już ponownie nie zaczerwiała.

Powiedzieliśmy też sobie, że nie wolno nam dopuścić do tego, aby z braku pokarmu nastąpiło zahamowanie czerwienia w drugiej połowie czy w końcu lipca. Obecnie będzie chodzić o to, aby to czerwienie poprzez umiejętnie prowadzone podkarmianie pobudzające rozwinąć tak silnie, jak to tylko będzie możliwe. Nie łudźmy się płonną nadzieją, że pnie pójdą silne na zimę, bo przecież w lipcu niektóre były po prostu przeładowane pszczołami.

Siła, którą w tym czasie widzimy, zniknie za 3—4 tygodnie i z końcem sierpnia dziwić się będziemy, gdzie podziało się tyle pszczół, które były na początku tego miesiąca. Ule bowiem przepełnione są spracowaną, starą pszczołą lotną, która w sierpniu wyginie śmiercią naturalną po spełnieniu swych obowiązków w najgorętszej porze sezonu.

Zanim jednak przystąpimy do omówienia techniki jesiennego podkarmiania pobudzającego, musimy sobie powiedzieć słów kilka o pracach przygotowawczych do tego właśnie podkarmiania.

CZY BRAK MATKI?

Już w ubiegłym miesiącu zwracaliśmy uwagę na to, aby we wszystkich pniach znalazły się zdrowe, dorodne i dobrze czerwiące matki pochodzące z wysokowydajnych rodzin. Mimo wszystko może się jednak zdarzyć, że przy obecnych przeglądach stwierdzimy w niektórych pniach brak jakiegokolwiek czerwiu. Powodem tego może być ścięcie poddanej matki, przeprowadzenie przez pszczoły tzw. „cichej wymiany matki” lub — rzadziej w tym okresie — naturalna jej śmierć.

Czasami trudno też szybko stwierdzić, czy dany pień jest właściwym bezmatkiem, czy też w nim znajduje się młoda, nie czerwiąca jeszcze matka. Jednak aby poddać [?]wą matkę, musimy mieć pewno[?], że w danym pniu nie ma żadnej matki ani matecznika, inaczej każda nowopoddana, chociażby najlepsza, zostanie niechybnie ścięta.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy