Sadzimy drzewa miododajne
tekst: Zdzisław Szczygieł
Pszczelarstwo, Rok VI, nr 1, styczeń 1955 — Zdzisław Szczygieł
Zdzisław Szczygieł
strona 31
Duże drzewa miododajne są źródłem obfitego pożytku dla pszczół. Powinny one być troskliwie pielęgnowane i chronione. Niestety dzieje się często zupełnie inaczej. W naszej wsi na przykład co roku znika kilkadziesiąt takich drzew, a i w innych dzieje się to samo. W miejsce wyciętych drzew rzadko kto sadzi drzewko dzikie, bo właśnie dobry gospodarz woli posadzić drzewko owocowe. Usuwanie dużych dzikich drzew powoduje niepowetowane na długie lata straty dla pszczelarstwa. „Kołki w płocie“, rzadko miodzą, a pszczelarz coraz bardziej narzeka na złe lata i jeżeli ten stan rzeczy się nie zmieni, to może być jeszcze gorzej. Trzeba więc wziąć się do pracy i uzupełnić to, co dotychczas zostało zniszczone. Drzewka dzikie trzeba sadzić wszędzie, gdzie tylko będą miały zapewnione warunki bytowania, a więc na terenach podmokłych, koło rzek i stawów, na polach i przy drogach a także na wszelkich nieużytkach.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
