Rozwój pszczelarstwa wędrownego w woj. wrocławskim
tekst: Weronika Kumko
Pszczelarstwo, Rok VI, nr 11, listopad 1955 — WERONIKA KUMKO
WERONIKA KUMKO
strona 6
Bartnictwo wędrowne w woj. wrocławskim ma swoją krótką historię. W roku 1947 kol. Kałas z Miłkowic, który pracował w PKP-Legnica, często przejeżdżając pociągiem na linii Legnica—Żagań zauważył w okolicy st. kol. Studzianka olbrzymie przestrzenie kwitnących wrzosów. Zachęcony taką obfitością kwiecia wrzosowego wywiózł na próbę swoją 40-pniową wówczas pasiekę do Studzianki. Po upływie tygodnia zdziwienie jego nie miało granic, gdyż ramki w półnadstawkach dadanów całe wypełnione były wrzosowym miodem. Pomyślnym miodobraniem kol. Kałasa zachęceni zostali inni pszczelarze z Miłkowic i natychmiast wywieźli swoje pasieki na wrzosy. Zbiory miodu w pierwszym roku były wspaniałe. Od tego momentu sława wrzosowisk w Studziance rozniosła się po terenie całego województwa.
Zainteresowanie zagadnieniem wędrówek wzrastało wśród ogółu pszczelarzy z każdym rokiem. Wędrowano początkowo tylko na wrzosy, a później i na inne pożytki pszczele, tak że w 1954 r. ogólna ilość pni na wędrówkach przekroczyła 10 000.
Niektóre momenty z okresu minionych lat warto wspomnieć, gdyż wędrówki na pożytki miały i mają wpływ na całość gospodarki pasiecznej.
Pszczelarze, najbardziej dzisiaj doświadczeni, w pierwszych latach popełniali duże błędy. Na początku nikt nie umiał dać konkretnej odpowiedzi, jaki środek lokomocji jest najlepszy dla przewozu pszczół. Niektórzy twierdzili, że konny. Ładowano na platformę konną pszczoły w ulach dostępnych przeważnie z boku. W dodatku były to zwykle dwojaki, trojaki, a czasem i czworaki. Załadowanie i przewiezienie takiej pasieki nie było łatwe, szczególnie kiedy po skończonym pożytku ule są wypełnione muchą po brzegi, a często i „brody“ pszczół wiszą u wylotków.
W 1948 r. kol. Stefan Kostecki w Olszynie Lubańskiej wybrał się z takim ładunkiem na wrzosy. W czasie podróży drzwiczki w jednym ulu otworzyły się i podrażnione pszczoły rzuciły się na woźnicę i konie. Spłoszone konie zaczęły ponosić, a pnie z pszczołami wysypały się z platformy do rowu. Podróży tej kol. Kostecki na pewno już nigdy nie zapomni.
Przewozu pszczół końmi wkrótce też zaniechano. Podróż taka trwa zbyt długo, a koszt przewozu jest stosunkowo wysoki.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
