Rozmnażanie wegetatywne drzew i krzewów miododajnych
tekst: Stanisław Rychłowski
Pszczelarstwo, Rok XI, nr 11, listopad 1960 — Stanisław Rychłowski
Stanisław Rychłowski
strona 338
W poprzednim artykule omówiony został sposób rozmnażania roślin z nasion, z kolei przystępujemy do opisu rozmnażonio wegetatywnego czyli rostowego. Wykorzystujemy tu zdolność przemiany nadziemnych organów rośliny na korzenie lub odwrotnie. Do wegetatywnego rozmnażania zaliczamy też szczepienie i okulizację.
Na ogół biorąc, zabiegi przy wegetatywnym rozmnażaniu roślin są bardziej pracochłonne niż przy rozmnażaniu z nasion, ale w ten sposób uzyskuje się szybciej materiał, nadający się do wysadzenia na miejsce stałe. Poza tym z konieczności nieraz musimy rozmnażać drzewa lub krzewy przez sadzonkowanie, odkładami lub stosując oczkowanie czy szczepienie, bo z nasion nie można uzyskać nowych egzemplarzy odznaczających się cechami rośliny matecznej lub roślina w naszych warunkach klimatycznych w ogóle nie wydaje nasion.
Spośród różnych sposobów rozmnażania wegetatywnego wybieramy zawsze taki (jeżeli roślinę można rozmnażać rozmaicie) który jest najłatwiejszy, najmniej pracochłonny, a daje dobre wyniki.
Sadzonki zdrewniałe. Sadzonką nazywamy część pędu (lub w innym wypadku korzenia) całkowicie od niego oddzieloną. Rozróżniamy sadzonki pędowe, (zielne i zdrewniałe), korzeniowe lub liściowe. Tutaj omówimy tylko zdrewniałe sadzonki pędowe.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
