Rozkruszek — szkodnik pierzgi, miodu i woszczyny
tekst: Mieczysław Wojtacki
Pszczelarstwo, Rok XII, nr 4, kwiecień 1961 — Inż. Mieczysław Wojtacki
Inż. Mieczysław Wojtacki
strona 107
Na pewno niejeden z pszczelarzy zauważył, że pierzga zmagazynowana w ramkach i umieszczona w pomieszczeniach o dużej wilgotności zamiast pokryć się białym nalotem pleśni, zaczyna niekiedy kruszyć się i wysypywać z komórek jak mąka. Bywa i tak, że objawy te występują razem z pleśnią.
Gdy trochę tej „mąki” nasypiemy na ciemny papier i położymy na krótki czas w ciepłym miejscu ze zdziwieniem zauważymy, że rozproszkowany pyłek zaczyna poruszać się i wędrować. Umieśćmy teraz drobną ilość poruszającego się proszku pod mikroskopem stereoskopowym, a zobaczymy, że poruszanie się rozdrobnionej pierzgi powoduje maleńka, białawoszara istota o 4 parach odnóży, mająca na grzbiecie i na tylnej części ciała długie, sterczące szczecinki. Osobnik ten rozgryza (kruszy) pierzgę i pewną jej część zjada. Reszta pozostaje zanieczyszczona odchodami i ułamanymi szczecinkami, a także trupami rozkruszków, staje się niezdatna do użycia, a nawet niebezpieczna dla zdrowia.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
