Ratujmy nasze pasieki
tekst: Leon Gliński
Pszczelarstwo, Rok IV, nr 6, czerwiec 1953 — LEON GLIŃSKI

LEON GLIŃSKI — Jawor
strona 4
Zagadnienie zarazy roztoczowej nabiera tak wielkiego znaczenia, że my pszczelarze, jako bezpośrednio zainteresowani w jej zwalczaniu, powinniśmy jak najliczniej zabierać głos w tej sprawie i dzielić się z Redakcją naszego „Pszczelarstwa“ swoimi wątpliwościami i obawami. Pragnąłbym tu przedstawić zagadnienie zarazy roztoczowej tak, jak widzę ją oczami jednego z pszczelarzy - praktyków.
Artykuł doc. dr St. Kirkora z nr 9 „Pszczelarstwa“ z 1952 r. pt. „Tegoroczna akcja badań nad chorobą roztoczową“ powinien być dzwonem na trwogę tak dla wszystkich pszczelarzy jak i dla naszych władz. Badania 25 tysięcy próbek nadesłanych do Zakładu Chorób Pszczół w Gorzowie Wlkp. wykazały podwojenie ilości ognisk zarazy roztoczowej, a co gorsze — zaraza roztoczowa została stwierdzona w rejonach odsuniętych stosunkowo daleko (pow. Oleśnica) od rejonów uważanych za najbardzięj narażone na tę chorobę. Źle przeprowadzona akcja pobierania próbek w ub. roku (opóźnione wydanie zarządzeń, niewłaściwy i nierzetelny sposób pobierania próbek) nasuwają przypuszczenie, że ognisk zarazy roztoczowej jest na pewno znacznie więcej niż to stwierdzono i że występują one daleko poza rejonem prawdopodobnego umiejscowienia się zarazy roztoczowej to jest poza pasem przygranicznym z Czechosłowacją, skąd prawdopodobnie zaraza ta przyszła do nas. Nie należy bardzo dziwić się, że taki stan zaistniał u nas w kraju i co go mogło spowodować.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
