Pszczoły w zimie
tekst: Wacław Wichura
Pszczelarstwo, Rok II, nr 1, styczeń–luty 1951 — WACŁAW WICHURA
WACŁAW WICHURA
strona 6
Potrzeby cieplne pszczół w zimie są o wiele mniejsze niż w innych porach roku. Odpada konieczność wychowu czerwiu, a przy której to funkcji musi być utrzymywana stała temperatura +35—36°C, czynności życiowe pszczół ograniczają się do samego przetrwania przy jak najmniejszym ruchu i najoszczędniejszym zużyciu miodu jako dostarczyciela ciepła.
Pszczoły zbijają się w kłąb więcej lub mniej podobny do kuli, co zapewnia najmniejszą powierzchnię utraty ciepła.
W kłębie tym istnieje następujący układ: w środku matka, wokół pszczoły najmłodsze, na samych krańcach pszczoły najstarsze jako najbardziej odporne na zewnętrzne wahania ciepłoty. Średnia temperatura wewnątrz kłębu wynosi około +20°C (+25°C) podnosząc się w miarę wzmagania się mrozu, obniżając przy mniejszym chłodzie na zewnątrz. Obowiązuje tu ta sama zasada co i w naszych domostwach. Palimy mocniej gdy chłodniej jest na dworze. Temperatura na skraju kłębu wynosi około +13°C. Poniżej tej temperatury pszczoły krzepną i osypują się.
Zimą oddychanie pszczół odbywa się mniej intensywnie, zawartość dwutlenku węgla w ulu — znaczna. Tym to tłumaczy się, że pszczoły potrafią przetrwać zimę nawet w ulu całkowicie przysypanym puszystym śniegiem lub zewsząd otoczonym plewami.
Po tym krótkim wstępie zastanówmy się nad warunkami prawidłowej zimowli. Zestawienie tych warunków będzie następujące:
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
