Pszczelarze dyskutują (II)
tekst: T. Kołodziejczyk
Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 7–8, lipiec–sierpień 1963 — T. Kołodziejczyk
strona 221
Obserwacja wylotów uli podczas całego sezonu pszczelarskiego stanowi miłe wypełnienie czasu dla każdego pszczelarza. Jakże często całymi godzinami przyglądamy się lotowi pszczół, po nim poznajemy intensywność nektarowania roślin, wprawne oko pszczelarza potrafi wyczytać z niego wiele tajemnic roju bez rozbierania gniazda. Obserwujemy, jak po rozpoczęciu stałych lotów po nektar i pyłek, w miarę przybywania kwitnących roślin, wzmaga się również lot pszczół. Początkowo na mostku lądują pojedyncze pszczoły, ale już w czasie zakwitania sadów lot przybiera na sile, a na pożytku rzepakowym pszczoły lecące w kierunku wylotów tworzą już ciemny strumień z trudem mieszczący się w wylotach, niezbyt jeszcze poszerzonych. Po pożytku rzepakowym w wielu miejscowościach następuje pożytek z akacji i teraz właśnie pszczelarz obserwujący pilnie lot pszczół spostrzega, że niektóre roje dotychczas dobrze pracujące, jakby zahamowały swój wysiłek, lot osłabł, pszczoły wylatują z uli już nie tak energicznie jak dotychczas. Roje słabsze pracują obecnie lepiej od tych przedtem najmocniejszych. Jest to pewny znak zaawansowanego nastroju przedrójkowego. Wystąpi on tym wcześniej, im bardziej pszczelarz zaniedbał właściwą wentylację i odpowiednie poszerzanie gniazd. Zdarza się i tak, że mimo wykonanych w porę wszystkich zabiegów przeciwrójkowych celu nie osiągamy i nastrój przedrójkowy potęguje się dalej, aż do wyjścia roju.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
