Pszczelarstwo wędrowne
tekst: Rudolf Niemczuk
Pszczelarstwo, Rok I, nr 1, styczeń–luty 1950 — RUDOLF NIEMCZUK
RUDOLF NIEMCZUK
strona 23
Sprawa pszczelarstwa wędrownego była niejednokrotnie poruszana, czy to na łamach pism fachowych czy też w licznych dyskusjach.
Nie jest to więc temat nowy, ale mimo to zawsze aktualny, tymbardziej, że pszczelarstwo wędrowne z gospodarczego punktu widzenia jest najkorzystniejsze, po prostu najlepiej się opłaca.
Nie ma okolicy jednakowo obfitej przez cały sezon letni w źródła nektaru.
Niektóre pszczoły nie mogą liczyć na wiosenny zbiór pyłku kwiatowego, czy nektaru, a jeżeli mogą to na małą ilość, która nie jest dostateczna dla normalnego rozwoju rodzin pszczelich.
Późna wiosna daje również podobne troski.
Często zapylanie kultur roślinnych wymaga dostarczenia odpowiedniej ilości pszczół.
Jedne rośliny kwitną wcześniej, inne później, a więc przewożąc pszczoły mamy możność wykorzystania jak największej ilości nektaru z roślin, występujących obficiej w odległych nawet okolicach.
Kultura rolna powinna być prowadzona z myślą o pszczołach, z myślą o korzyści dla nich, a więc i dla nas.
W praktyce nie zawsze tak jest.
Przykładem może tu być długa i stara historia o koniczynie czerwonej, która choć ma dużo nektaru, nie może być wykorzystana przez pszczoły.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
