Przygotowanie pasieki do wykorzystania pożytku wrzosowego
tekst: Józef Jaszewski, Władysław Bortnik
Pszczelarstwo, Rok XVIII, nr 6, czerwiec 1967 — Józef Jaszewski, Władysław Bortnik
Józef Jaszewski, Władysław Bortnik
strona 8

Wielkie skupiska wrzosowisk, ciągnące się wzdłuż lasów iglastych pojezierza Pomorskiego, w szczególności województwa gdańskiego, bydgoskiego i koszalińskiego, nie są należycie wykorzystane przez pszczelarzy danego rejonu, jak również przez pszczelarzy wędrownych z innych terenów. Pragnę na łamach miesięcznika „Pszczelarstwo” poinformować czytelników, jakie są główne przyczyny niewykorzystania tych późnoletnich pożytków.
Z reguły wiadomo, że nie ma takiego sezonu pszczelarskiego, szczególnie w sierpniu, gdy kwitną wrzosowiska, by była w tym czasie pogoda „na medal”, to jest przez 4 tygodniowy okres pogoda słoneczna, która by umożliwiła rodzinom średnim nagromadzenie większych ilości nektaru. A takie rodziny o sile średniej i nieco wyżej, większa część pszczelarzy wywozi na wrzosowiska, ryzykując swój przyjazd z innych powiatów, a nawet z innych województw, z nadzieją niepewną, że może nadstawki i gniazda zostaną zalane miodem wrzosowym.
Pasieki ich są często wyeksploatowane na ciągłych pożytkach — począwszy od pożytku rzepakowego aż do zakończenia wziątku z lip. Są wymęczone, biologicznie niezdolne do takiego wysiłku, jaki czeka je na pożytku wrzosowym, zwłaszcza gdy pszczelarze stosują w czasie głównego pożytku ograniczanie matek w czerwieniu, by jak najwięcej wycisnąć z pnia miodu nie oszczędzając zapasów z gniazda.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
