Przed Zjazdem Założycielskim Centrali Spółdzielni Ogrodniczych
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 2, luty 1981 — K.G., Gm.
K.G., Gm.
strona 19
W Lublinie
Dnia 20 listopada ubiegłego roku odbyło się Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Pełnomocników Okręgowej Spółdzielni Pszczelarskiej w Lublinie. Celem Walnego Zgromadzenia było podjęcie uchwały w sprawie utworzenia samorządnego pionu spółdzielczości ogrodniczo-pszczelarskiej oraz wytypowanie delegatów na Zjazd Założycielski Spółdzielczości Ogrodniczo-Pszczelarskiej.
Salę, w której zebrali się pełnomocnicy Spółdzielni, przyozdobiono transparentem z hasłem bardzo istotnym dla naszej gospodarki narodowej: „Rozwój pszczelarstwa gwarancją podniesienia produkcji rolnej“.
Po otwarciu Walnego Zgromadzenia Pełnomocników OSP, powołaniu przewodniczącego, sekretarza, mężów zaufania Walnego Zgromadzenia oraz odpowiednich komisji i zatwierdzeniu przez ogół zebranych porządku a także regulaminu obrad, głos zabrał prezes OSP w Lublinie. Pełnomocnicy i zaproszeni goście poinformowani zostali o stanie pszczelarstwa na terenie podległym Spółdzielni oraz o podejmowanych przez nią działaniach w kierunku rozwoju pasiecznictwa. Prelegent podkreślił, iż należy uczynić wszystko, aby maksymalnie wykorzystać już istniejącą bazę produkcyjną i dostarczyć oczekiwane na rynku artykuły. Rozwój pszczelarstwa nie idzie niestety, w parze z rozwojem rolnictwa. Jest ono nawet hamowane przez ciągłe ograniczanie areału pożytków pszczelich, zatrucia i podtrucia pszczół. Intensywne nawożenie łąk spowodowało zanik wielu roślin nektaro- i pyłkowydajnych. Rozwój wędrówek wymaga od pasieczników przyswajania wiedzy teoretycznej i stosowania jej w praktyce.
Dziewięćdziesiąt pięć procent pasiek podległych działalności OSP w Lublinie stanowią pasieki indywidualne, z których 80% to pasieki małe — kilkupniowe. Wydajność miodowa z pnia jest niska. Rok 1979 uważany był za dobry. Skupiono wówczas 2 365 t 781 kg miodu. Natomiast rok ubiegły uznano za klęskowy. Pszczelarze już w pełni sezonu musieli przystąpić do podkarmiania pszczół. Niektórzy z nich chcąc ratować rodziny zostawili na zimę miód, wielu nie otrzymało cukru i w ogóle nie dokarmiło pszczół. Wiele jest rodzin, które otrzymały tylko znikomą ilość potrzebnego do przetrwania syropu cukrowego. Wszyscy zainteresowani wiedzą, że większość tak zazimowanych rodzin spadnie a pnie osłabione, które przetrwają, nie rokują nadziei na wysoką produkcję.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
