Produkujmy miody pitne
tekst: Mieczysław Wojtacki
Pszczelarstwo, Rok III, nr 8, sierpień 1952 — MIECZYSŁAW WOJTACKI
MIECZYSŁAW WOJTACKI
strona 10
Miody pitne i wina miodowe są napojami, które posiadają już kilkuwiekową tradycję.
O wartości odżywczej miodu słyszymy często, potwierdzają to też wyniki badań naukowych. Rzadko natomiast mówi się o zaletach miodu pitnego, jako środka spożywczego. Nieliczni są ci, którzy potrafią ocenić wartość tego rodzaju napojów. Każdy pszczelarz powinien praktycznie zapoznać się z wyrobem miodów pitnych, win miodowych oraz piwa miodowego. Do wyrobu tych napojów możemy użyć z powodzeniem miód wydobyty ze ścinków, wszelkie resztki skrzętnie zbierane, które zawsze pozostają w czasie miodobrania, czy też miód sfermentowany, który nie nadaje się do podkarmiania. Śmiało można powiedzieć, że 20-pniowa pasieka powinna dostarczyć nam rocznie od 20 do 30 litrów miodu pitnego (trójniaka) bez uszczerbku dla normalnej produkcji miodu konsumpcyjnego. Pasieki spółdzielcze kilkudziesięcio — a często stukilkudziesięciopniowe dostarczają oczywiście znacznie więcej takiego surowca. Otrzymany z niego dobrze przyrządzony napój na pewno wyruguje rujnującą zdrowie wódkę.
Miód pitny jest to napój alkoholowy otrzymany przez fermentację roztworu miodu pszczelego, tzw. brzeczki.
Miody pitne przygotowane przez zwykłe rozpuszczanie miodu (najczęściej patoki) w letniej wodzie (do 30°C) i fermentowane na drożdżach, znajdujących się w surowcu miodowym, nazywamy miodami naturalnymi lub czystymi w odróżnieniu od miodów syconych, otrzymywanych przez sycenie (gotowanie) brzeczki z dodatkiem rozmaitych ziół i korzeni.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
