Podział terenów pożytkowych między pasieki

tekst: Józef Meciszewski

Pszczelarstwo, Rok XI, nr 2, luty 1960 — Józef Meciszewski

Józef Meciszewski

strona 46

Przepisy prawne są niezbędne wszędzie tam, gdzie zachodzi potrzeba ingerencji między ludźmi, gdzie prawa jednych mogą być uszczuplone przez innych. Odbywa się to bądź na zasadzie przyjętych powszechnie zwyczajów, bądź w oparciu o opracowane ustawy i zarządzenia.

Im więcej przybywa ludzi, tym więcej dóbr naturalnych potrzeba do podziału. Nie ma już u nas dzisiaj skrawka ziemi niczyjej, który nie należałby do nikogo; nie ma niczyich terenów myśliwskich, gdzie niegdyś każdy miał prawo polować lub łowić zwierzynę. Jeszcze kilkanaście lat temu właściciele gruntów w Polsce, gruntów przez które płynęła rzeka lub które położone były nad jeziorem, łowili tam ryby, roszcząc sobie do tych naturalnych dóbr prawo na podstawie tego, że sprawa ta nie była dotychczas uregulowana, że oni mieszkali najbliżej rzeki czy jeziora, czerpiąc stamtąd wodę, a więc na tej zasadzie przyjęło się, że mają prawo i do tego wszystkiego, co w niej się znajduje. Przez wiele wieków wspólnie użytkowano też i lasy i pastwiska. Do dnia dzisiejszego istnieją takie wspólne pastwiska, są też wspólne tereny, skąd wolno każdemu brać piasek bądź glinę. Tereny te w zasadzie należą do gromady wiejskiej, ale prawo zwyczajowe zezwala na eksploatację tych zasobów jej mieszkańcom. Takich przykładów można byłoby wyliczyć cały szereg; jedne z nich są już tylko wspomnieniem, inne w dalszym ciągu istnieją, dopóki życie nie zmusi do ograniczenia praw jednostek.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy