Od uli nierozbieralnych do uli ramowych
tekst: Jan Michalski
Pszczelarstwo, Rok XIX, nr 12, grudzień 1968 — Jan Michalski

Jan Michalski
strona 12
Pasieka moja znajduje się w Lubartowie, woj. lubelskie. Warunki pożytkowe tej okolicy można zaliczyć do średnich. Główny pożytek stanowi gryka i w małym procencie lipa drobnolistna. Gospodarkę prowadzę w ulach systemu Dadanta, metodą częściowo dwumateczną, połączoną z selekcyjnym wychowem matek pszczelich na potrzeby własnej pasieki. Pasieka moja była uznana jako zarodowa A.
W mojej pasiece mam od 30 lat rodzinę pszczół osadzoną w ulu nierozbieralnym tzw. dziuplance. Jest to ul stojak wydłubany w starym pniu topoli, osząlowany warstwą słomy i oblepiony gliną. Gospodarkę w tym ulu prowadzę wzorując się na dawnych ulach snozowych z zastosowaniem nadstawki. Na ulach snozowych 50 lat temu uczyłem się pszczelarstwa. Ul dziuplanka służy mi do obserwacji życia i pracy rodziny pszczelej w ulu nierozbieralnym. Miód zabieram tylko z 5-ramkowej nadstawki z pogrubioną woszczyną; poza tym rodzina pszczela gospodarzy się w ulu, jak sama chce.
Praca moja przy pszczołach w tym ulu polega tylko na tym, że wiosną, jak ustali się ciepła pogoda, odbijam glinę, którą zalepiony jest zatwór w tylnej ścianie ula przy samym dnie, podcinam woszczynę i podmiatam dno ula. Pszczół martwych i śmiecia przeważnie tam już nie ma. Pszczoły wychodzą z zimy silne i zdrowe, bez wilgoci.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
