O zwalczaniu rójki

tekst: Wojciech Jurasz

Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 6, czerwiec 1966 — opracował W. Jurasz

strona 5

winieta działu „ZA GRANICĄ” — jasne plamy w kształcie dwóch półkul na szarym kwadracie

W zestawieniu z całokształtem dziejów pszczelarstwa wszystkie metody zapobiegania rójce naturalnej — to sprawa jednak nowa. Początki jej datują się bowiem sprzed niewielu więcej jak stu laty, gdy zaczęto dopilnowywać pory wychodzenia rojów, chwytać je i osadzać w ulach.

Metody zmierzające do powstrzymania pszczół od rójki są różne.

Odgrywa w nich rolę kształt i pojemność ula, cechy danej rasy czy linii pszczół oraz charakter pracy w pasiece. Poza tym istnieją specjalne zabiegi przeciwrojowe, jak np.: wydzielanie pszczół rojowych, przeciwdziałanie wychowowi nowych matek, a także odpowiednie traktowanie starych matek (odbieranie z ula, zamykanie w klateczce, nie dopuszczanie do wyjścia z rojem).

Na wstępie należy podkreślić, że nie wszędzie na świecie rójka stanowi jednakowo ważny problem dla pszczelarza. W wielu częściach świata przypadki jej są tak rzadkie, że zapobieganie rójce nie jest istotnym momentem w gospodarce pasiecznej. Na kontynencie Ameryki Północnej specjaliści nie uważają bynajmniej małej skłonności do rójki za ważną cechę dodatnią linii hodowlanej pszczół; uważa się ją za mniej istotną niż zasklepianie „na biało” plastrów z miodem czy też stopień kitowania gniazda.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy