O wyrobie miodów pitnych
tekst: Mieczysław Wojtacki
Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 12, grudzień 1981 — Mgr inż. Mieczysław Wojtacki
Mgr inż. Mieczysław Wojtacki
strona 16
Jednym z przejawów wysokiej kultury osobistej jest umiar w używaniu napojów alkoholowych, a niebagatelnym czynnikiem ułatwiającym właściwy stosunek do napojów alkoholowych jest znajomość szlachetnych trunków, wśród których grupę najznakomitszą stanowią miody pitne.
Wartość i walory tych napojów zależą od: 1) jakości surowca miodowego, 2) sposobu przygotowania oraz 3) długości okresu leżakowania (dojrzewania).
Nie ujmując nic specjalistycznym zakładom, produkującym miody pitne w Polsce, muszę jednak obiektywnie przyznać, że właśnie ze względu na dwa z podanych wyżej czynników wartości miodów pitnych, pszczelarze i pasiecznicy są predysponowani do amatorskiego wyrobu najlepszych gatunków trunków miodowych. Przede wszystkim jako producenci miodu dysponują najlepszym i najbardziej różnorodnym surowcem. Dalej, nie mają problemu z przedłużeniem okresu leżakowania (dojrzewania) napojów nawet do 8—10 i więcej lat, co w warunkach produkcji przemysłowej z uwagi na obowiązujący cykl produkcyjny jest zupełnie niemożliwe.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
