O wygląd pasieczyska
tekst: Kazimierz Gułkowski
Pszczelarstwo, Rok IV, nr 1, styczeń 1953 — KAZIMIERZ GUŁKOWSKI
KAZIMIERZ GUŁKOWSKI
strona 24
Podróżując po Polsce napotyka się liczne pasieki. Każda z nich ma inny wygląd, a charakteryzuje on jej właściciela. Wygląd pasieczyska (toczka) jest nie tylko wyrazem zmysłu praktycznego i poczucia piękna, lecz świadczy również dobitnie o przygotowaniu pszczelarskim właściciela pasieki.
Higiena, porządek, bezpieczeństwo, spokój i ...estetyka — oto główne wytyczne wzorowego urządzenia „podwórka pszczelego“. Niestety! wiele jeszcze pasiek w naszym kraju nie odpowiada żadnemu z tych warunków. Nawet w pobliżu stolicy można natknąć się na zbiorowisko uli nazywane „pasieką“, sąsiadujące bezpośrednio ze śmietnikiem i chlewami, gdzie trzoda chlewna urządza sobie harce pomiędzy ulami, zaglądając do porozstawianych na toczku koryt (chyba nie dla pszczół?). Do „stylu“ pasieki dostosowany jest sposób gospodarowania w niej oraz przechowywania ramek z woszczyną i i sprzętu pszczelarskiego; na przechowalnię obrane zostało poddasze, gdzie gnieździ się drób, nieco z dala od pasieczyska, ale za to tuż — tuż przy zagrodzie dla wieprzaczków i w pobliżu ustępu. W atmosferze tej „przechowalni“ plastry przestają pachnąć miodem i woskiem.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
