O selekcji koniczyny czerwonej w Svalöf
tekst: Bolesław Jabłoński
Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 4, kwiecień 1962 — Mgr B. Jabłoński
Mgr B. Jabłoński
Zakład Pszczelnictwa IS, Skierniewice
strona 101
Nasza uprawna koniczyna czerwona (Trifolium pratense L. var sativum Schreb.) pochodzi od dzikiej trwałej koniczyny łąkowej, rozpowszechnionej w całej prawie Europie oraz w niektórych innych częściach świata, jak np.: w Zachodniej Azji, w Indii, w Algerii, a także w Ameryce Północnej i Południowej.
Gdzie najpierw zaczęto traktować koniczynę czerwoną jako roślinę użytkową i uprawiać na paszę — nie wiadomo. W Polsce wysiewano koniczynę już w XV wieku. Większe znaczenie uprawowe uzyskała ona jednak dopiero w XIX wieku, gdy zarzucono dawne płodozmiany trójpolowe, a zaczęto przechodzić na czteropolowy płodozmian norfolski. Dzięki wprowadzeniu koniczyny do stałych upraw zwiększyła się wydatnie ilość pasz, co z kolei umożliwiło rozwój produkcji zwierzęcej.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
