O selekcji koniczyny czerwonej w Svalöf

tekst: Bolesław Jabłoński

Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 4, kwiecień 1962 — Mgr B. Jabłoński

Mgr B. Jabłoński

Zakład Pszczelnictwa IS, Skierniewice

strona 101

Nasza uprawna koniczyna czerwona (Trifolium pratense L. var sativum Schreb.) pochodzi od dzikiej trwałej koniczyny łąkowej, rozpowszechnionej w całej prawie Europie oraz w niektórych innych częściach świata, jak np.: w Zachodniej Azji, w Indii, w Algerii, a także w Ameryce Północnej i Południowej.

Gdzie najpierw zaczęto traktować koniczynę czerwoną jako roślinę użytkową i uprawiać na paszę — nie wiadomo. W Polsce wysiewano koniczynę już w XV wieku. Większe znaczenie uprawowe uzyskała ona jednak dopiero w XIX wieku, gdy zarzucono dawne płodozmiany trójpolowe, a zaczęto przechodzić na czteropolowy płodozmian norfolski. Dzięki wprowadzeniu koniczyny do stałych upraw zwiększyła się wydatnie ilość pasz, co z kolei umożliwiło rozwój produkcji zwierzęcej.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy