O pszczelnictwie woj. bydgoskiego
tekst: Antoni Falkowski
Pszczelarstwo, Rok X, nr 6, czerwiec 1959 — A. Falkowski
strona 187
Rok 1958 zapisał się w naszym pszczelnictwie bardzo niepomyślnie. Ja osobiście w swej 60-letniej praktyce przeżyłem dobre i złe lata pszczelarzenia, ale tak dziwnego roku nie pamiętam. Już w młodości wpajano mi, że pszczelarstwo nie daje równych rocznych dochodów pszczelarzowi. Ogólnie dziś jest wiadome, że zysk z pszczół rozkładać należy na okres 10 lat. W tych 10 latach są przeciętnie 3 lata dobre, 3 lata średnie, wreszcie 4 lata, w których ledwo się wiąże koniec z końcem, to znaczy, że nic się nie zarobiło, ale i nic nie dołożyło, nie licząc wkładu pracy. Ostatnie trzy lata w mojej okolicy, a mianowicie 1956, 1957 i 1958 były latami wiązania końca z końcem. Rok 1958 przypieczętował klęskę. Przeciętna zbiorów dla naszego województwa wynosiła 1,5 kg miodu. Dopiero jesienią wędrówki na wrzosy dały odważnym pszczelarzom pewną rekompensatę za ich trud w postaci zbiorów miodu nawet do 10 kg. Niestety tych pszczelarzy wędrujących na wrzos było bardzo mało. Większość pszczelarzy wędrownych, którzy w ostatnim roku zawiedli się na rzepaku a potem na koniczynie lub innych motylkowych, płacąc grube koszta przewozów, nie chciała narażać się po raz trzeci na nowe straty. Znalazła się tylko mała grupa odważnych, którym wrzos wrócił przynajmniej koszty przewozów.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
