O pracowniach pasiecznych
tekst: Czesław Bojarczuk
Pszczelarstwo, Rok VI, nr 4, kwiecień 1955 — CZESŁAW BOJARCZUK

CZESŁAW BOJARCZUK
strona 1
Przy każdej pasiece, nawet najmniejszej, potrzebne jest pewne pomieszczenie, w którym trzymamy zapasowy sprzęt, ramki z suszem itp. oraz wykonujemy różnorodne prace. W pasiekach liczących zaledwie kilka pni, prac tych a więc i sprzętu jest bardzo mało, ale w pasiekach dużych brak odpowiednich pomieszczeń przeznaczonych wyłącznie dla celów pasiecznych bardzo utrudnia pracę pszczelarza.
Sprawa odpowiednich pracowni pasiecznych w Polsce nie jest dotychczas rozwiązana. Istnieje wiele pasiek, nawet dużych, które korzystają z przygodnych pomieszczeń nie mając stałego i dobrze przystosowanego miejsca do wykonywania prac pozapasiecznych. Duży postęp zaznaczył się z chwilą, gdy PGR i spółdzielnie produkcyjne zaczęły powiększać liczebność pasiek. W samych założeniach tych gospodarstw uwzględnione jest istnienie odpowiedniej pasieki, odpowiednia i należycie wyposażona pracownia pasieczna oraz fachowa opieka. Ministerstwo Rolnictwa w instrukcji o uznawaniu pasiek wyraźnie wymaga już od pasiek przykładowych — jest to jeden z warunków przy uznawaniu — „posiadanie wyposażonej pracowni pszczelarskiej“ (punkt II podpunkt 4).
W literaturze pszczelarskiej nie ma jednak ścisłych wzorów na pracownie pasieczne. Wzory te trzeba dopiero opracować przystosowując je do potrzeb pasiek w Polsce.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
