O dobry miód dla konsumenta
tekst: Jadwiga Guderska
Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 2, luty 1962 — Opracowała Jadwiga Guderska

strona 49
Dla ogółu społeczeństwa pszczelarz to przede wszystkim — dostarczyciel miodu, produktu cenionego od niepamiętnych czasów, a dziś bardziej jeszcze niż dawniej. I z tego właśnie względu zawód hodowcy pszczół był i jest otaczany powszechnym szacunkiem.
Miód jest jednym z tych darów przyrody, które powinny być spożywane w stanie naturalnym, na surowo. Ma on przy tym pełną wartość tylko wówczas, gdy jest odbierany jako zupełnie dojrzały, a więc po odparowaniu nadmiaru wody i kiedy zachodzące w nim przemiany chemiczne zostaną zakończone. Dlatego to ambicją każdego prawdziwego pszczelarza powinno być dostarczenie konsumentowi miodu, któremu nic nie można zarzucić. Produktu całkowicie czystego, w pełni dojrzałego, nie psującego się przy przechowywaniu i którego najcenniejsze składniki nie uległy zniszczeniu.
Jedynie taki miód może być odżywką i lekiem zarówno dla dzieci, jak dla ludzi chorych czy osłabionych.
Bardzo dużo pisze się o właściwościach miodu, o warunkach, w jakich powinien być odbierany i przechowywany, zagadnienia te jednak mają tak dużą wagę, że muszą być często poruszane. A przy tym badania nad miodem trwają ciągle i co roku dostarczają nowych o nim danych.
Zagraniczna prasa pszczelarska z końca 1961 roku przynosi kilka wartościowych artykułów o miodzie, które warto choć pokrótce omówić. W październikowym numerze miesięcznika austriackiego „Bienenvater” zamieszczony był artykuł dra T. Jachimowicza, w którym autor zajmuje się specjalnie sprawą pożądanych i niepożądanych domieszek, jakie można znaleźć w miodach pszczelich.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
