O dobrej robocie w Siemiatyczach
tekst: Janina Strachalska
Pszczelarstwo, Rok XX, nr 4, kwiecień 1969 — J. Strachalska
J. Strachalska
strona 20
W swej poprzedniej korespondencji z Białostockiego wspomniałam o powiecie siemiatyckim. Dzięki doskonałej, sprężystej organizacji Powiatowego Koła Pszczelarzy tamtejsza gospodarka pasieczna dokonała wielkiego kroku naprzód. Rozmawiałam z siemiatyckimi pszczelarzami. Powiedzieli mi — „mamy szczęście, że trafił nam się taki prezes jak pan Mironowicz. Starszy człowiek, a trzyma nas tu wszystkich za łeb”. (Ściślej mówiąc — wiceprezes, bo prezesem jest kol. Tkaczyk. Że jednak robota świadczy o człowieku, o dobrej robocie kol. Mironowicza i całego Zarządu będzie mowa.)
Zacząć wypada od... nozemy, która od dawna dając się we znaki miejscowym pszczelarzom, parę lat temu zdziesiątkowała pasieki. W swej ciężkiej biedzie zaczęli rozglądać się za ratunkiem dla swych pszczół i — na szczęście — znaleźli go tam, gdzie powinni go byli znaleźć — w Powiatowym Kole Pszczelarzy. To było w 1965 roku. W tym właśnie czasie wszedł do Zarządu Kol. Witold Mironowicz. Mówi on:
„Zacząłem od mapy. Gdy po wyborach popatrzyłem na mapę, to się przeraziłem. Wielki powiat, 22 gromady, moc chorób. W naszej pracy związkowej opieramy się na podstawach prawnych — statut, regulamin, instrukcje. Mówiły nam one, co robić, ale jak robić, nie mówiły. Musieliśmy sami wypracować — jak. Opracowaliśmy też mapę epizootyczną i wykaz pożytków dla pasiek wędrownych. No i wypracowaliśmy sobie metody, które nam dobrze zdają egzamin. Opowiem o nich kiedyś”.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
