Niedoceniany miododajny krzew owocowy

tekst: Cezariusz Wyrzykowski

Pszczelarstwo, Rok XII, nr 12, grudzień 1961 — Cezariusz Wyrzykowski

winieta działu „Pożytki i zapylanie” — rysunek słonecznika, biały na czarnym tle, z napisem

Cezariusz Wyrzykowski

strona 356

Spośród wielu krzewów owocowych na szczególną uwagę zasługuje pigwa japońska (pigwowiec) — Chaenomeles japonica albo Cydonia japonica. Pochodzi z Azji południowej. W dużej masie rośnie w lasach Kaukazu, Armenii, Japonii, Gruzji, Chin. W naszym klimacie w najbardziej surowe zimy wymarza Cydonia vulgaris — pigwa zwykła, natomiast szlachetne odmiany pigwy zaoczkowane lub zaszczepione na głogu (Crataegus oxycantha), są najbardziej wytrzymałe na mrozy, nawet dochodzące do —35°.

Uprawa pigwy japońskiej znana była Grekom na 650 lat przed naszą erą. Koloniści z Grecji zapoczątkowali uprawę pigwy w płn. częściach państwa rzymskiego. W ogrodach Karola Wielkiego (koniec VIII wieku) w St. Galle uprawiano pigwę pod nazwami: „Cotonarius”, „Quatamus”, Coetanus” i „Citonius”. W Grecji owoce pigwy czczono jako symbol szczęścia w miłości. W dzień ślubu ofiarowywano je nowożeńcom. Rzymianie dojrzałe owoce pigwy układali w komnatach sypialnych, aby swym pięknym zapachem umilały przebywanie w nich. Obecnie czynią to Włosi. Grecy konfiturami z pigwy ugaszczali i obdarowywali wybrane niewiasty. Nieraz dla ich wonnego zapachu, dojrzałe owoce pigwy wkładano do skrzyń z bielizną.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy