Nieco o pyłku kwiatowym i mleczku pszczelim

tekst: Stanisław Mendrala

Pszczelarstwo, Rok XII, nr 9, wrzesień 1961 — Stanisław Mendrala

Stanisław Mendrala

strona 272

Poniższy artykuł nie ma na celu propagandy spożywania pyłku czy też mleczka pszczelego w sensie środków leczniczych, czy też „nadodżywczych”. Sąd o ich wartości należy do zakładów leczniczych i do osób, mających możność przeprowadzania systematycznych na ten temat doświadczeń, oraz ustalenia, czy wartość i użyteczność odnośnych produktów upoważnia do zalecania ich szerszym kołom spożywców czy pacjentów. Chcę jedynie powiedzieć słów kika o możliwościach podniesienia dochodowości pasiek drogą dodatkowej produkcji pasiecznej i uzasadnić celowość zajęcia się tą produkcją zarówno ze stanowiska pszczelarza, jak i konsumenta.

O wynikach dotychczasowych badań nad pyłkiem i mleczkiem znajdzie Czytelnik wiadomości starannie zebrane oraz bezstronnie a dość wyczerpująco opracowane w niedużej, pięknym językiem napisanej książeczce Cecylii Lewandowskiej pt. „Pszczoły i medycyna” — Wiedza Powszechna 1960 (Książkę tę można jeszcze nabyć w Księgarniach „Domu Książki”).

Kurczą się nasze pożytki pszczele tym gwałtowniej, im szybciej podnosi się kultura rolna, zamieniająca dotychczasowe nieużytki i odłogi na obszary pól uprawnych, z łanami falujących zbóż lub obsadzonych ziemniakami i cukrowym burakiem. Niewielką z tych upraw pociechę mają owady nektarem się żywiące, zwłaszcza że i chwastom bezwzględną wypowiada się wojnę, niewielka też z tego pociecha dla pszczelarzy. Wprawdzie równocześnie rozbudowuje się intesywnie sadownictwo, sieje się więcej rzepaków, to jednak nie zmienia faktu, że na obszarze kraju pożytki pszczele maleją i dla rozwoju pszczelarstwa stają się niewystarczające. Rozkwit bowiem sadów i rzepaków wypada na okres kapryśnej, wczesnej pory wiosennej, urozmaicanej często nawrotem mrozów i śniegami, uniemożliwiającymi wyzyskanie tych wczesnych pożytków. Tak było np. w roku 1960, gorzej bywało w inne lata. Można by na ten temat snuć smutne refleksje, zbędne jednak, bo pszczelarze dobrze zdają sobie z tego sprawę, że w tych warunkach gospodarka pasieczna jest coraz mniej dochodowa, a w lata słabsze nawet deficytowa. Oglądają się więc za innymi źródłami dochodu z gospodarki pasiecznej, umożliwiającymi wybrnięcie z trudnej często sytuacji finansowej. Ratują się wędrówkami na pożytki, które jednak w naszych warunkach są uciążliwe i kosztowne.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy