Nasze prace pasieczne we wrześniu
tekst: Wacław Wichura
Pszczelarstwo, Rok X, nr 8–9, sierpień–wrzesień 1959 — WACŁAW WICHURA

WACŁAW WICHURA
strona 226
Wrzesień jest okresem ułożenia gniazd na zimę i ostatecznego uzupełnienia zapasów.
Kto wędrował na późne pożytki, wiruje miód, najlepiej po powrocie do domu lub na miejscu, jeśli pozwalają na to warunki (pracownia). Odwirowane plastry wędrują znów do uli celem osuszenia. Odwrócenie plastrów górną beleczką na dół, „do góry nogami”, znakomicie ten zabieg przyspiesza. Plastry raz osuszone zawiesza się w należytych odstępach (z uwagi na motylicę) w przechowalni i sprawdza się, czy okienka są dobrze zasiatkowane. Dostęp pszczół jest ze wszechmiar niepożądany. Takie buszowanie pszczół po przechowalni jest prawdziwą szkołą rabunku, a i plastry na tym dobrze nie wychodzą, bo bywają zgryzane.
Na fakt rabunków należy zwrócić bardzo pilną uwagę. Wyloty więc muszą być zwężone na 2 — 3 pszczoły. Wszelkie szpary w ulach powinny być pozatykane pakułami i zamazane kitem do szpachlowania lub w najgorszym razie — gliną.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
