Modernizacja ula wielkopolskiego
tekst: Franciszek Kamiński
Pszczelarstwo, Rok XX, nr 3, marzec 1969 — Franciszek Kamiński
Franciszek Kamiński
strona 12
Na apel Redakcji o nadsyłanie wszelkich interesujących, wypróbowanych pomysłów racjonalizatorskich w zakresie momodernizacji sprzętu i uli pozwolę sobie przedstawić ul mego pomysłu, w którym prowadzę chów pszczół od roku 1935 i to z dobrym skutkiem. Zanim jednak przejdę do omówienia jego konstrukcji, chciałbym wpierw opisać, co mnie skłoniło do modernizacji ula wielkopolskiego.
Po kilkuletniej praktyce pszczelarskiej doszedłem do przekonania, że nawet najlepiej przemyślana gospodarka pasieczna nie zapewni jeszcze pożądanych wyników, jeśli będzie ona nastawiona tylko na jeden główny pożytek.
Trzeba uniezależniać się od zjawisk wpływających ujemnie na produkcję miodu, stwarzać pszczołom jak najlepsze warunki do zbierania nektaru przez cały sezon. Ponieważ u mnie okazało się to niemożliwe, więc pszczoły trzeba było wywieźć na odległe pożytki. Okazało się jednak, że gospodarka wędrowna wymaga przez cały sezon rodzin silnych, tzn. zasobnych w pszczoły lotne.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
