Miodarki
tekst: Wojciech Bojarczuk
Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 2, luty 1962 — Wojciech Bojarczuk
Wojciech Bojarczuk
strona 53
Prawie wszystkie miodarki są tak urządzone, że zewnętrzne ścianki miodarki są nieruchome, a obracają się tylko siedliska ramek. Ramki w siedliskach stoją albo wiszą na wąsach. Plastry przylegają jedną ze swych płaskich powierzchni do siatki metalowej. Komórki z miodem (uprzednio odsklepione), które są skierowane na zewnątrz, nie mogą przy wirowaniu zatrzymywać w sobie miodu, wylatuje on na zewnątrz. Te komórki, które były z drugiej strony plastra (a otwarte są w stronę osi), nie mogą oddać swego miodu — przeciwnie miód ten naciska na denka komórek, czyli na całą konstrukcję woskową plastra. Plaster ma tendencję do wyłamania się, czemu przeciwdziała siatka. Podtrzymuje ona plaster jako całość, a jednocześnie przez oczka siatki miód wylatuje swobodnie. Zaznaczyć jednak należy, że wosk w lecie jest miękki. Gdyby kręcić od razu ostro i długo, to miód wewnętrznej strony plastra wywarłby tak silny nacisk, że wosk wcisnąłby się w siatkę i plaster uległby zniszczeniu. Dlatego to zaleca się z początku odciągnąć powolnym obrotem tylko część miodu jednej strony plastra, potem drugą stronę w całości i dopiero pozostałość pierwszej strony. Ostrożność ta musi być bezwzględnie zachowana, zwłaszcza przy plastrach młodych, białych. Nawet bowiem starsze plastry przy zbyt szybkim obrocie pękają i nieraz wyłamują się.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
