Mieszanki roślin strączkowych z facelią błękitną

tekst: Bolesław Jabłoński

Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 4, kwiecień 1966 — Dr Bolesław Jabłoński

Dr Bolesław Jabłoński

Zakład Pszczelnictwa IS-Skierniewice

strona 9

Zagadnienie uprawy facelii w mieszankach z roślinami strączkowymi od dawna interesuje pszczelarzy, ze względu na wzrastającą konieczność poprawy pożytków pszczelich. W wielu krajach, a przede wszystkim w Związku Radzieckim i Czechosłowacji, przeprowadzano liczne doświadczenia na ten temat. Doświadczenia te wykazały, że warto jest wysiewać facelię z wyką, peluszką, łubinem, bobikiem, a także z wieloma innymi roślinami. Mieszanki takie wydają nawet wyższe plony zielonej masy niż mieszanki bez facelii, a ponadto dostarczają pszczołom pożytku — nawet 150 kg miodu z 1 ha. W gospodarstwie nadają się do użytkowania na paszę w postaci zielonki, kiszonki i siana oraz na zielony nawóz.

Jeżeli normalnie facelia uprawiana w czystym siewie jest pod koniec kwitnienia niezbyt chętnie zjadana przez zwierzęta, to przy skarmianiu w mieszankach nie sprawia żadnego kłopotu. Zwierzęta jedzą ją wówczas chętniej nie tylko dlatego, że jest zmieszana z roślinami strączkowymi, ale również dlatego, że jest delikatniejsza. Według autorów radzieckich i czechosłowackich na wydelikatnienie facelii w mieszankach wpływa ocienianie jej przez rośliny strączkowe. W wyniku ocieniania łodygi facelii słabiej drewnieją, są bardziej wiotkie, a włoski mniej szorstkie niż przy uprawie w czystym siewie.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy